Twierdzenie o pierwiastku i rozkład wielomianu na czynniki
Kiedy dwumian x − a jest dzielnikiem wielomianu, jak znaleźć pierwszy pierwiastek metodą prób oraz jak rozłożyć wielomian trzeciego stopnia na trzy czynniki liniowe.
Twierdzenie Bézouta z poprzedniej lekcji ma wniosek, na którym opiera się cały rozkład wielomianów: jeśli f(a) = 0, to dwumian x − a jest dzielnikiem f(x). Daje to prosty przepis na rozkład wielomianu trzeciego stopnia. Najpierw szukamy jednego pierwiastka - zwykle wśród małych liczb całkowitych. Potem dzielimy przez odpowiedni dwumian, co obniża stopień do dwóch. Na końcu zostaje trójmian kwadratowy, a z nim radzimy sobie wzorem na pierwiastki.
Twierdzenie o pierwiastku
Jeżeli wielomian f(x) dzielimy przez x − a, to reszta jest równa f(a). Jeżeli f(a) = 0, to x − a jest dzielnikiem wielomianu f(x).
Szukamy takiej liczby k, dla której f(k) = 0. Sprawdzamy po kolei małe liczby całkowite, licząc wartości postacią zagnieżdżoną - to kilka mnożeń na próbę.
f(x)=x3+5x2−2x−24=[(x+5)x−2]x−24
k=1⇒[(1+5)⋅1−2]⋅1−24=−20=0
k=−1⇒[(−1+5)⋅(−1)−2]⋅(−1)−24=−18=0
k=2⇒[(2+5)⋅2−2]⋅2−24=0
(x3+5x2−2x−24):(x−2)=x2+7x+12
x3
−2x2
0
7x2
−2x
7x2
−14x
0
12x
−24
12x
−24
0
(x−2)(x2+7x+12)=x3+5x2−2x−24
x2+7x+12=(x+3)(x+4)
x² + (a + b)x + ab = (x + a)(x + b)
f(x)=x3+5x2−2x−24=(x−2)(x+3)(x+4)
Ten sam sposób przy współczynniku innym niż jeden
f(x)=2x3−9x2+7x+6=[(2x−9)x+7]x+6
k=1⇒[(2⋅1−9)⋅1+7]⋅1+6=6=0
k=−1⇒[(2⋅(−1)−9)⋅(−1)+7]⋅(−1)+6=−12=0
k=2⇒[(2⋅2−9)⋅2+7]⋅2+6=0
(2x3−9x2+7x+6):(x−2)=2x2−5x−3
2x3
−4x2
0
−5x2
+7x
−5x2
+10x
0
−3x
+6
−3x
+6
0
(x−2)(2x2−5x−3)=2x3−9x2+7x+6
x=2⋅25±(−5)2−4⋅2⋅(−3)=45±25+24=45±7
x1=3
x2=−21
2x2−5x−3=2(x−3)(x+21)=(x−3)(2x+1)
2x3−9x2+7x+6=(x−2)(2x2−5x−3)=(x−2)(x−3)(2x+1)
Najczęstsze pytania
Co mówi twierdzenie o pierwiastku wielomianu?
Że jeśli f(a) = 0, to dwumian x − a jest dzielnikiem wielomianu f(x). To wniosek z twierdzenia Bézouta: reszta z dzielenia przez x − a jest równa f(a), więc zerowa wartość znaczy zerową resztę.
Jak znaleźć pierwszy pierwiastek, gdy nikt go nie podaje?
Sprawdzamy po kolei małe liczby całkowite: 1, −1, 2, −2, 3 i tak dalej. Warto zaczynać od dzielników wyrazu wolnego, bo tylko one mogą być pierwiastkami całkowitymi.
Jak wygląda wzór na pierwiastki równania kwadratowego?
Dla ax² + bx + c = 0, gdzie a ≠ 0, mamy x = (−b ± √(b² − 4ac)) / (2a). Równanie w postaci ogólnej ma dwa rozwiązania.
Jak z pierwiastków trójmianu zapisać go w postaci iloczynowej?
Wzorem ax² + bx + c = a(x − x₁)(x − x₂). Dla 2x² + 5x − 3 pierwiastki to −3 i 1/2, więc 2x² + 5x − 3 = 2(x + 3)(x − 1/2) = (x + 3)(2x − 1).
Aby poprawić jakość naszych usług, używamy plików cookies. Cookies pomagają nam dostosować naszą stronę do Twoich preferencji, analizować sposób korzystania z witryny oraz zapewniać lepsze doświadczenie użytkownika. Akceptując cookies, wyrażasz zgodę na ich użycie w celu optymalizacji funkcjonalności i treści na stronie.
Twierdzenie o pierwiastku i rozkład wielomianu na czynniki | PhiBoard